Motivasyon çoğu zaman yanlış anlaşılıyor. Sanki sürekli istekli, enerjik ve üretken olmamız gerekiyormuş gibi bir beklenti var. Özellikle yazılım öğrenirken, motivasyon düştüğünde bunun bir problem olduğu düşünülüyor. Oysa motivasyonun düşmesi, bu yolun doğal bir parçası.
Yazılım öğrenmek uzun soluklu bir süreç. Başlangıçta her şey ilginç ve heyecan verici olabilir. Yeni bir şey öğrenmenin verdiği hevesle saatlerce başında otururuz. Ancak bir süre sonra işler zorlaşır. Konular karmaşıklaşır, hatalar artar ve ilerleme yavaşlar. İşte motivasyon genellikle tam da bu noktada düşer.
Buradaki sorun, motivasyonun hiç düşmemesi gerektiğine inanmamızdır. Motivasyonu bir ön koşul gibi görürüz: “Motivasyonum olursa çalışırım.” Ama gerçekte motivasyon çoğu zaman çalıştıktan sonra gelir. Küçük de olsa bir ilerleme kaydettiğimizde, bir problemi çözdüğümüzde ya da bir konuyu biraz daha anladığımızda motivasyon kendiliğinden oluşur.
Bir diğer etken de kıyaslamadır. Başkalarının ne kadar hızlı ilerlediğini gördükçe, kendi yolumuzu yetersiz hissetmeye başlarız. Oysa herkesin öğrenme hızı, imkânları ve süreci farklıdır. Motivasyonu asıl düşüren şey, başkasının yolunu kendi yolumuzla karşılaştırmaktır.
Motivasyonun sürekli yüksek olmaması, bu işi istemediğimiz anlamına gelmez. Bazen sadece yorulmuş oluruz. Bazen ara vermemiz gerekir. Dinlenmek, vazgeçmek değildir. Aksine, sürdürülebilir bir öğrenme süreci için gereklidir.
Asıl önemli olan motivasyon değil, devam edebilme becerisidir. Her gün uzun saatler çalışmak zorunda değiliz. Bazen kısa bir tekrar, bazen küçük bir deneme bile yeterlidir. Süreklilik, motivasyondan daha güvenilir bir şeydir.
Sonuç olarak, motivasyon bir hedef değil, yan etkidir. Yazılım öğrenirken her zaman istekli hissetmemek normaldir. Önemli olan, motivasyon yokken de küçük adımlar atabilmektir. Çünkü çoğu zaman motivasyon, tam da pes etmediğimiz anlarda geri gelir.
